Een interview met dr. William Zic
In dit interview vertelt Dr. William Zic, associate professor Verpleegkunde aan Dominican University, hoe zijn team een model voor Resuscitation Quality Improvement® (RQI®) met lage dosis en hoge frequentie heeft geïntegreerd in hun BSN-programma.
Hij bespreekt de uitdagingen waarmee zij werden geconfronteerd bij het behouden van vaardigheden, hoe realtime feedback het gedrag van studenten veranderde en wat er nodig is om een duurzame, in het curriculum geïntegreerde aanpak voor reanimatietraining te implementeren.
Associate professor Verpleegkunde aan Dominican University
Bekijk de video of lees hieronder de transcriptie.
“Hallo, ik ben William Zic. Ik ben universitair hoofddocent verpleegkunde aan de Dominican University. Ik werk heel nauw samen met ons simulatie- team terwijl we onze hoogwaardige vaardigheden in ons curriculum integreren.
Onze setting is een bacheloropleiding verpleegkunde (BSN) vóór de licentiëring, en we verwerken het RQI-curriculum in onze medische, chirurgische en pediatrische vakken. Dit versterkt de bekwaamheid en het zelfvertrouwen van onze studenten op het gebied van reanimatie met een zeer gestructureerde en herhaalbare aanpak.
Ons onderzoek richt zich sterk op de effectiviteit en bekwaamheid van reanimatie (CPR) door middel van herhaalde procedures en objectieve feedback, om de kloof te overbruggen tussen gecertificeerd zijn en echt klaar zijn.”
Dr. Zic: “We waren eigenlijk bezig met het aanpakken van dat bekende probleem in vaardigheidsonderwijs binnen de verpleegkunde, waarbij we een wisselend vertrouwen zagen bij onze studenten die CPR slechts infrequent oefenden. Zoals u weet is de traditionele CPR-certificering doorgaans een cyclus van twee jaar.”
"Maar het bewijs suggereert, en onze ervaring suggereert, dat een cyclus van twee jaar niet पर्याप्त is voor hoogwaardige CPR-uitvoering wanneer het er echt toe doet."
“De structuur van RQI met lage dosis en hoge frequentie is wat we hebben gebruikt om onze competentieontwikkeling te versterken via kleinere, herhaalde oefensessies met directe feedback. Hierdoor konden lerenden hun techniek op dat moment corrigeren en vervolgens in de loop van de tijd duurzame competentie en zelfvertrouwen opbouwen.”
Dr. Zic: “In een typische sessie voltooiden onze studenten eerst een kort cognitief onderdeel, en daarna gingen ze over op de praktische oefening met behulp van de RQI-manikins.
Ze kregen realtime feedback, en dat stelde hen in staat om regelmatig compressies en beademingen uit te voeren. Dus de directe feedback hier is naar mijn mening essentieel.
Studenten konden die techniek meteen aanpassen, in plaats van te wachten tot een instructeur hen vond en vertelde wat ze moesten corrigeren.
Qua tijd hebben we dit zo ontworpen dat het realistisch is voor onze drukbezette studenten, en het is echt bedoeld om herhaalbaar te zijn om de effectiviteit te versterken; onze studenten voltooiden dit doorgaans in één sessie, die elke 90 dagen werd herhaald.”
Dr. Zic: “Onze studenten hebben hier enorm van genoten. Ze vonden het heel eenvoudig. We hadden een link die was ingebed in elk van onze betrokken cursussen, en studenten klikten eenvoudigweg op de link, registreerden zich voor het programma en gingen vervolgens naar onze simulatielabs tijdens hun skillslab of lestijd om het praktische deel van deze training uit te voeren.”
Dr. Zic: We hebben dit rechtstreeks ingebed in onze medische, chirurgische en pediatrische cursussen, en de programmaverwachting was dat studenten na de initiële training ten minste eens per 3 maanden zouden terugkomen in ons simulatie-onderwijscentrum als primaire locatie. Dit maakte het voor studenten heel realistisch om gewoon naar het simlab te gaan, hetzij tijdens hun vaardighedensessies, hetzij wanneer ze tijd hadden. Ze vulden simpelweg een tijdslot in en gingen erheen. Het werkte heel soepel. En dit zorgde voor veel studenten eigenlijk voor een zeer voorspelbare praktijk.
En de verwachtingen werden al vroeg gecommuniceerd, zodat studenten tijd hadden om te plannen, en wanneer ze vervolgens hun afronding en hun cursusritme op dit RQI-programma afstemden, werd het echt een groot onderdeel van hun leertraject, van het juniorjaar helemaal door tot en met het seniorjaar.
Nu was het belangrijkste ontwerpprincipe integratie, maar het leeft binnen onze cursussen. Het is, opnieuw, ingebed in de medisch-chirurgische en pediatrische cursussen.”
Dr. Zic: “We hebben deze implementatie als een teamprestatie benaderd. Nu hadden onze docenten, medewerkers en studenten allemaal een rol, dus deze samenwerking was belangrijk omdat dit platform discussies over de werkstroom samenbracht. Het bracht ook kwesties van probleemoplossing en andere communicatiebehoeften samen.
Op de ondersteuningskant was de rol van de docenten en medewerkers echt om het proces soepel te laten verlopen, of zo soepel mogelijk.
Wij moesten als docenten en medewerkers de leerlingen begeleiden, de planning beheren en vervolgens met die feedback die studenten ons na afloop gaven bekijken hoe we de ervaring verder konden ondersteunen, minstens elke 90 dagen totdat studenten afstuderen.”
Dr. Zic: “Aan de kant van de prestaties hebben we ons gericht op de mechaniek van reanimatie, omdat we ontdekten dat dat echt het belangrijkst is. Dus compressies en ventilaties.”
"We vergeleken de prestatieniveaus bij aanvang met de prestaties nadat de realtime feedback van RQI was gegeven, en het was heel duidelijk dat die feedback studenten enorm hielp om die techniek te corrigeren."
“In onze academische opleiding leggen de technische onderdelen echt de nadruk op compressie en ventilatie, inclusief de snelheid en de diepte, correcte handplaatsing, het volume van de beademingen die kunnen worden gegeven, omdat dit precies de punten zijn waarop lerenden met praktische training voordeel hebben van deze objectieve, zeg maar, onmiddellijke correctie.”
Dr. Zic: “Ik keek naar 3 indicatoren. Ten eerste, voltooiingsbetrouwbaarheid. Dit was het punt waarop studenten daadwerkelijk hun kwartaalmomenten kregen, die consequent werden uitgevoerd.
De tweede was prestatieontwikkeling. We zagen nu minder variatie en minder herhaalde techniekfouten naarmate de leerlingen door deze oefening heen gingen.
Ten derde hadden we leerlinggedrag en feedback, waarbij studenten aangaven wanneer ze niet begrepen wat ze moesten verbeteren en wanneer ze zich zekerder moesten voelen over het aanpakken van reanimatieoefeningen zoals die zijn. Daarna gebruikten we die signalen om de planningsvensters echt aan te passen en strakker te maken, verfijnden we de introductie voor onze studenten en voegden we vervolgens onze gerichte ondersteuningsniveaus toe wanneer studenten vastliepen.
Er waren docenten aanwezig tijdens alle trainingssessies, elke afzonderlijke, van begin tot eind.”
"Verreweg moet ik zeggen dat de grootste verandering die we zagen de realtime feedback was. Die maakt van oefenen gerichte coaching."
“Nu, in plaats van telkens precies op dezelfde manier CPR te herhalen wanneer studenten naar het simulatielab kwamen. Kwamen ze in plaats daarvan binnen met een heel duidelijk en specifiek doel om hun tempo aan te passen, of hun compressies aan te passen.
Dat had ook de diepte van de compressies kunnen verbeteren of de juiste handpositie, opnieuw, zoals ik eerder al aangaf. Hun techniek verder verfijnen. En we vonden dat dit echt een doelgerichte omgeving creëert, en dat het oefenen veel efficiënter laat aanvoelen, en dat dit heel veel betekent voor deze studenten, die het erg druk hebben en veel stress ervaren, naarmate ze zich steeds meer op hun gemak voelen.”
Dr. Zic: “Nou, ik denk dat dit aansluit bij enkele van de belangrijkste lessen die we, geloof ik, hebben geleerd.
Integratie en communicatie achter alles is echt de sleutel. Dus het ondersteunen van de verpleegkundeopleiding was geweldig, maar we hebben ook opleidingen tot physician assistant, we hebben een voedingsopleiding en we hebben ook een opleiding maatschappelijk werk.
Nu, deze mensen werken we jaarlijks samen met een IPE-voortgang en interdisciplinaire simulatie, als je wilt, waarbij we allemaal samenkomen.
En deze integratie die we hebben, sluit prachtig aan op RQI, omdat de verwachtingen onbekend zijn vanuit het perspectief van een PA of maatschappelijk werk of voeding.
En onze academische kalender is echt niet optimaal voor veel van deze andere opleidingen om zomaar op elk gewenst moment naar het simulatielab te lopen. Dus het gestructureerd houden en ervoor zorgen dat we allemaal met elkaar in contact blijven, betekende dat we al heel vroeg met elkaar spraken om dit programma te bespreken, specifiek over de competentie en/of verwachtingen die wij misschien van hen hebben wanneer zij een programma als dit doorlopen. Dus het gaat er niet alleen om dat ze een vakje afvinken.
Als ik dit opnieuw zou beginnen, denk ik dat ik dit programma iets eerder in de introductie zou plaatsen, samen met al onze bètawetenschappelijke opleidingen, niet alleen verpleegkunde. En ik denk dat dit verdere ondersteuning mogelijk zou maken, niet alleen voor het programma.
Maar voor onze hogeschool en de universiteit als geheel, zodat dit draaiboek, als je wilt, zeer effectief zou zijn, en iedereen precies zou weten waar hij of zij moest zijn en wanneer hij of zij daar moest zijn.”
Dr. Zic: “Ik zou zeggen dat het onmisbare is om het in je curriculum te verankeren, omdat het bij ons binnen medisch-chirurgische zorg en kindergeneeskunde was ingebed. We konden dit heel nauwgezet op kwartaalbasis monitoren.
Ten tweede konden we mogelijk een vaste praktijklocatie veiligstellen en ervoor zorgen dat de workflow en ons simulatielab daarin centraal stonden. Samen vormen die een heel klein maar effectief implementatieteam dat echt bestaat uit de studenten, de docenten en ander personeel dat bij een organisatie werkt, en dat maakt het voor een student mogelijk om feedback te geven, niet alleen aan docenten, maar misschien ook aan ander personeel.
En ik denk dat als je deze belemmeringen van tevoren anticipeert, wanneer je probeert een programma als dit in de academische wereld te implementeren, de uitkomsten zeer studentgericht en erg gebruiksvriendelijk zouden zijn.”
Dr. Zic: “Mijn belangrijkste boodschap is dat als u CPR-competentie en -vertrouwen wilt, en niet alleen certificering, u dit model moet volgen, omdat het echt herhaalde oefening en objectieve feedback ondersteunt.”
"Training met lage dosis en hoge frequentie sluit prachtig, opmerkelijk goed aan bij elk competentiegericht programma of onderwijsaanbod. Het is meetbaar, het is herhaalbaar en het is gericht op het dichten van specifieke prestatiekloofjes in de loop van de tijd."
CPR-training met lage dosis en hoge frequentie is een educatieve benadering waarbij kortere, frequentere oefensessies worden gebruikt in plaats van te vertrouwen op een traditionele certificeringscyclus van twee jaar. Aan de Dominican University volgden studenten elke 90 dagen RQI-opfrissessies om vaardigheden te versterken en de bekwaamheid in de loop van de tijd te verbeteren.
Volgens Dr. William Zic suggereren bewijs en ervaring dat een traditionele certificeringscyclus voor reanimatie van twee jaar vaak onvoldoende is om een hoogwaardige reanimatieprestatie op peil te houden. Regelmatige oefening helpt studenten hun zelfvertrouwen op te bouwen, hun vaardigheden te behouden en prestatiegebreken te corrigeren voordat ze ingesleten gewoonten worden.
Realtime feedback stelt cursisten in staat om onmiddellijk fouten in compressiesnelheid, compressiediepte, handplaatsing en beademingen te identificeren en te corrigeren. Dit transformeert oefenen van herhaling naar gerichte verbetering van vaardigheden.
De Dominicaanse Universiteit heeft RQI rechtstreeks geïntegreerd in haar medisch-chirurgische en pediatrische verpleegkundeopleidingen. Van de studenten werd verwacht dat zij elk kwartaal praktijksessies voltooiden in het simulatiecentrum, waardoor reanimatietraining een vast onderdeel werd van hun onderwijservaring.
Dr. Zic beveelt aan om drie vroege indicatoren te monitoren: betrouwbaarheid van voltooiing, prestatietrends en feedback van de lerende. Deze metingen kunnen docenten helpen belemmeringen te identificeren, de planning te verbeteren en gerichte ondersteuning te bieden waar nodig.
Het succes van het programma werd gedreven door integratie in het curriculum, gestructureerde driemaandelijkse oefening, realtime feedback, toegang tot het simulatiecentrum en samenwerking tussen docenten, personeel en studenten.
In het model van Dominican University volgden studenten ongeveer elke 90 dagen een opfriscursus reanimatie (CPR). Deze terugkerende oefenplanning hielp de techniek te versterken en ondersteunde de ontwikkeling van langdurige bekwaamheid.
Zijn belangrijkste aanbeveling is om zich te richten op bekwaamheid en vertrouwen, in plaats van alleen op certificering. Hij benadrukt dat training met een lage intensiteit en hoge frequentie meetbaar, herhaalbaar en effectief is om prestatielacunes in de loop van de tijd te dichten.
