Wywiad z dr. Williamem Zic
W tym wywiadzie dr William Zic, profesor nadzwyczajny pielęgniarstwa na Dominican University, opowiada, jak jego zespół włączył model Resuscitation Quality Improvement® (RQI®) o niskiej dawce i wysokiej częstotliwości do swojego programu BSN.
Opisuje wyzwania związane z utrzymaniem umiejętności, to, jak informacja zwrotna w czasie rzeczywistym zmieniła zachowanie studentów, oraz co jest potrzebne, aby wdrożyć zrównoważone, zintegrowane z programem nauczania podejście do szkolenia z zakresu CPR.
Profesor nadzwyczajny pielęgniarstwa na Dominican University
Obejrzyj wideo lub zapoznaj się z transkrypcją poniżej.
„Cześć, jestem William Zic. Jestem adiunktem pielęgniarstwa na Dominican University. Ściśle współpracuję z naszym zespołem symulacji, gdy integrujemy nasze kluczowe umiejętności z programem nauczania.
Naszym środowiskiem jest program licencjacki BSN dla studentów pielęgniarstwa przed uzyskaniem prawa do wykonywania zawodu, a program RQI włączamy do zajęć z medycyny, chirurgii i pediatrii. Wzmacnia to kompetencje i pewność naszych studentów w zakresie RKO dzięki bardzo uporządkowanemu i powtarzalnemu podejściu.
Nasze badania koncentrowały się głównie na skuteczności RKO i kompetencjach, wykorzystując powtarzane procedury oraz obiektywną informację zwrotną, aby wypełnić lukę między samym posiadaniem certyfikatu a rzeczywistą gotowością.”
Dr Zic: „Naprawdę staraliśmy się rozwiązać ten znany problem w nauczaniu umiejętności pielęgniarskich, gdzie mieliśmy zróżnicowany poziom pewności u naszych studentów, którzy rzadko ćwiczyli CPR. Jak wiadomo, tradycyjna certyfikacja CPR odbywa się zwykle w dwuletnim cyklu.”
"Ale dowody sugerują, a nasze doświadczenie to potwierdza, że dwuletni cykl nie wystarcza, aby zapewnić wysoką jakość wykonywania CPR wtedy, gdy naprawdę ma to znaczenie."
„Struktura RQI oparta na małej dawce i dużej częstotliwości pozwoliła nam wzmacniać rozwój kompetencji poprzez krótsze, powtarzalne ćwiczenia z natychmiastową informacją zwrotną. Dzięki temu uczący się mogli na bieżąco korygować swoją technikę, a następnie z czasem budować trwałe kompetencje i pewność siebie.”
Dr Zic: „W typowej sesji nasi studenci najpierw ukończyli krótki komponent poznawczy, a następnie przeszli do praktycznych ćwiczeń z wykorzystaniem fantomów RQI.
Otrzymywali informacje zwrotne w czasie rzeczywistym, co pozwalało im wykonywać częste uciśnięcia i wentylacje. Dlatego natychmiastowa informacja zwrotna jest tu, moim zdaniem, kluczowa.
Studenci mogli od razu korygować technikę, zamiast czekać, aż instruktor ich znajdzie i powie, co należy poprawić.
Jeśli chodzi o czas, zaprojektowaliśmy to tak, aby było realistyczne dla naszych zapracowanych studentów, a całe szkolenie ma być naprawdę powtarzalne, by wzmacniać skuteczność; nasi studenci zazwyczaj ukończyli je za jednym podejściem, a powtarzano je co 90 dni.”
Dr Zic: „Nasi studenci byli tym zachwyceni. Uznali to za bardzo proste. Mieliśmy link osadzony w każdym z naszych kursów objętych tym programem, a studenci po prostu klikali go, rejestrowali się do programu, a następnie udawali się do naszych laboratoriów symulacyjnych podczas zajęć praktycznych lub czasu laboratoryjnego, aby wykonać praktyczną część tego szkolenia.”
Dr Zic: Włączyliśmy to bezpośrednio do naszych kursów z medycyny, chirurgii i pediatrii, a założenie programu było takie, że studenci po wstępnym szkoleniu będą wracać przynajmniej raz na 3 miesiące do naszego centrum edukacji symulacyjnej, które było głównym miejscem realizacji. Dzięki temu dla studentów bardzo naturalne było po prostu zejść do laboratorium symulacji, zarówno podczas zajęć praktycznych, jak i wtedy, gdy mieli czas. Po prostu wybierali termin i przychodzili. Działało to bardzo płynnie. W praktyce tworzyło to bardzo przewidywalny rytm ćwiczeń dla wielu studentów.
Oczekiwania zostały zakomunikowane odpowiednio wcześnie, aby studenci mieli czas na zaplanowanie wszystkiego, a kiedy następnie zgrali zakończenie swoich etapów i tempo kursów z programem RQI, stało się to naprawdę dużą częścią ich ścieżki kształcenia — od trzeciego roku aż do ostatniego roku studiów.
Najważniejszą zasadą projektową była integracja, ale wszystko to funkcjonuje wewnątrz naszych kursów. Jest to osadzone właśnie tam, ponownie w kursach medyczno-chirurgicznych i pediatrycznych.”
Dr Zic: „Potraktowaliśmy tę implementację jako wysiłek zespołowy. Teraz zarówno nasza kadra, personel, jak i studenci mieli swoje role, więc ta współpraca była ważna, ponieważ ta platforma łączyła dyskusje dotyczące przepływu pracy. Łączyła też kwestie rozwiązywania problemów i inne potrzeby komunikacyjne.
Jeśli chodzi o wsparcie, rolą kadry i personelu było tak naprawdę utrzymanie procesu w możliwie jak najbardziej płynnym przebiegu.
Jako kadra i personel musieliśmy wprowadzać uczestników w tematykę, utrzymywać harmonogram, a następnie, korzystając z informacji zwrotnych przekazywanych nam przez studentów po zakończeniu, sprawdzać, w jaki sposób możemy dalej wspierać to doświadczenie, przynajmniej co 90 dni, aż do ukończenia studiów przez studentów.”
Dr Zic: „Po stronie wyników skupiliśmy się na mechanice CPR, ponieważ stwierdziliśmy, że to naprawdę ma największe znaczenie. A więc uciski i wentylacje.”
"Porównaliśmy wyjściowe poziomy wykonania z wynikami po udzieleniu studentom informacji zwrotnej w czasie rzeczywistym przez RQI i było bardzo jasne, że ta informacja zwrotna ogromnie pomogła studentom skorygować technikę."
„W naszym szkoleniu akademickim obszary techniczne naprawdę kładą nacisk na uciski i wentylację, w tym tempo i głębokość. Prawidłowe ułożenie rąk, objętość oddechów, które mogą być podane, ponieważ właśnie w tych obszarach osoby uczące się najbardziej korzystają z takiej obiektywnej, natychmiastowej korekty.”
Dr Zic: „Obserwowałem 3 wskaźniki. Po pierwsze, niezawodność realizacji. To właśnie tutaj studenci faktycznie otrzymywali swoje kwartalne punkty kontaktowe, które były wykonywane konsekwentnie.
Drugim były trendy wyników. Zauważyliśmy teraz mniejszą zmienność i mniej powtarzających się błędów technicznych, gdy uczestnicy przechodzili przez tę praktykę.
Po trzecie, mieliśmy zachowania i opinie uczestników, gdzie studenci zgłaszali, kiedy nie rozumieli, co należy poprawić, oraz kiedy potrzebowali większej pewności siebie w podejściu do praktyki CPR, tak jak jest. Wtedy wykorzystaliśmy te sygnały, aby naprawdę dostosować i doprecyzować okna harmonogramu, udoskonaliliśmy wprowadzenie dla naszych studentów, a następnie dodaliśmy nasze ukierunkowane poziomy wsparcia, gdy studenci utknęli.
Byli wykładowcy obecni podczas wszystkich sesji szkoleniowych, każdej jednej, od początku do końca.”
"Zdecydowanie muszę powiedzieć, że największą zmianą, jaką zaobserwowaliśmy, była informacja zwrotna w czasie rzeczywistym. To zamienia ćwiczenia w ukierunkowany coaching."
“Teraz, zamiast za każdym razem, gdy studenci schodzili do laboratorium symulacyjnego, powtarzać RKO dokładnie w ten sam sposób, przychodzili z bardzo jasnym i konkretnym celem: dostosować tempo albo skorygować uciśnięcia.
Mogło to też poprawić głębokość uciśnięć albo prawidłowe ułożenie rąk, jak już wcześniej wspomniałem. Po prostu dopracowywali swoją technikę. I czuliśmy, że to naprawdę tworzy celowe środowisko, sprawia, że ćwiczenia wydają się znacznie bardziej efektywne, i ma to ogromne znaczenie dla tych bardzo zajętych i zestresowanych studentów, którzy z czasem stawali się coraz bardziej pewni siebie.”
Dr Zic: „Cóż, myślę, że to w pewnym sensie wiąże się z jednymi z najważniejszych lekcji, których, jak sądzę, się nauczyliśmy.
Kluczem jest tu przede wszystkim integracja i komunikacja. Wspieranie programu pielęgniarskiego było świetne, ale mamy też programy dla asystentów lekarza, program dietetyki oraz program pracy socjalnej.
Teraz te osoby współpracują z nami co roku lub corocznie w ramach postępów IPE i symulacji interdyscyplinarnej, jeśli można tak powiedzieć, podczas których wszyscy spotykamy się razem.
A ta integracja, którą mamy, doskonale współgra z RQI, ponieważ oczekiwania z perspektywy asystenta lekarza, pracy socjalnej czy dietetyki nie są oczywiste.
Nasz kalendarz akademicki sprawia też, że dla wielu z tych innych programów po prostu nie jest optymalne, by w dowolnym momencie schodzić do laboratorium symulacji. Dlatego utrzymanie struktury i zapewnienie stałej komunikacji oznaczało bardzo wczesne rozmowy między nami, aby omówić ten program, a konkretnie kompetencje i/lub oczekiwania, jakie możemy mieć wobec nich podczas przechodzenia przez taki program. Chodzi więc nie tylko o to, by odhaczyć kolejny punkt.
Gdybym miał zacząć od nowa, myślę, że umieściłbym ten program nieco wcześniej w okresie wdrożeniowym, obejmując nim wszystkie nasze kierunki naukowe razem, a nie tylko pielęgniarstwo. I myślę, że pozwoliłoby to na lepsze wsparcie nie tylko dla samego programu.
Ale także dla naszej uczelni i całego uniwersytetu, tak aby ten plan działania, jeśli można tak powiedzieć, był bardzo skuteczny, a każdy dokładnie wiedział, gdzie powinien być i kiedy powinien tam być.”
Dr Zic: “Powiedziałbym, że absolutną koniecznością jest włączenie tego do programu nauczania, ponieważ u nas było to osadzone w ramach med-surg i pediatrii. Mogliśmy bardzo ściśle monitorować to w cyklu kwartalnym.
Po drugie, udało nam się zapewnić, być może, stałe miejsce praktyk oraz zadbać o to, aby przepływ pracy i nasze centrum symulacji stanowiły samą podstawę całego przedsięwzięcia. Razem tworzy to bardzo mały, ale skuteczny zespół wdrożeniowy, który naprawdę obejmuje studentów, wykładowców i inny personel pracujący w organizacji, a także umożliwia studentowi zgłaszanie uwag nie tylko wykładowcom, ale być może również innemu personelowi.
I myślę, że kiedy przewidzisz te bariery, jeśli próbujesz wdrożyć taki program w środowisku akademickim, to powiedziałbym, że efekty będą bardzo dobrze odbierane przez studentów i bardzo przyjazne.”
Dr Zic: „Mój najważniejszy wniosek jest taki, że jeśli zależy Państwu na biegłości i pewności w wykonywaniu CPR, a nie tylko na certyfikacji, to warto stosować ten model, ponieważ naprawdę wspiera on powtarzalną praktykę i obiektywną informację zwrotną.”
„Szkolenie o niskiej dawce i dużej częstotliwości znakomicie, wręcz niezwykle, współgra z każdym programem lub ofertą edukacyjną opartą na kompetencjach. Jest mierzalne, powtarzalne i ukierunkowane na stopniowe eliminowanie konkretnych luk w wynikach w czasie.”
Niskodawkowe, wysokoczęstotliwościowe szkolenie CPR to podejście edukacyjne, które wykorzystuje krótsze, częstsze sesje ćwiczeniowe zamiast polegania na tradycyjnym dwuletnim cyklu certyfikacji. Na Dominican University studenci odbywali sesje odświeżające RQI co 90 dni, aby utrwalać umiejętności i z czasem poprawiać kompetencje.
Według dr. Williama Zica dowody i doświadczenie sugerują, że tradycyjny dwuletni cykl certyfikacji z resuscytacji często nie wystarcza, aby utrzymać wysoką jakość działań resuscytacyjnych. Regularne ćwiczenia pomagają studentom budować pewność siebie, utrzymywać umiejętności i korygować błędy w wykonywaniu czynności, zanim staną się one utrwalonymi nawykami.
Informacja zwrotna w czasie rzeczywistym umożliwia kursantom natychmiastowe identyfikowanie i korygowanie błędów w szybkości uciśnięć, głębokości uciśnięć, ułożeniu rąk i wentylacji. To przekształca ćwiczenia z powtarzania w ukierunkowane doskonalenie umiejętności.
Uniwersytet Dominikański bezpośrednio zintegrował RQI ze swoimi programami kształcenia pielęgniarskiego w zakresie pielęgniarstwa medyczno-chirurgicznego i pediatrycznego. Oczekiwano od studentów, że będą co kwartał odbywać sesje praktyczne w centrum symulacji, dzięki czemu szkolenie z resuscytacji stało się stałym elementem ich doświadczenia edukacyjnego.
Dr Zic zaleca monitorowanie trzech wczesnych wskaźników: niezawodności ukończenia, trendów wydajności oraz opinii osoby uczącej się. Pomiary te mogą pomóc nauczycielom identyfikować bariery, usprawniać planowanie i zapewniać ukierunkowane wsparcie tam, gdzie jest potrzebne.
Sukces programu był napędzany integracją z programem nauczania, uporządkowaną kwartalną praktyką, informacją zwrotną w czasie rzeczywistym, dostępem do centrum symulacji oraz współpracą między kadrą dydaktyczną, personelem i studentami.
W modelu Uniwersytetu Dominikańskiego studenci odbywali odświeżające szkolenia z RKO mniej więcej co 90 dni. Ten cykliczny harmonogram praktyk pomagał utrwalać technikę i wspierał długoterminowy rozwój kompetencji.
Jego główna rekomendacja polega na skupieniu się na kompetencjach i pewności siebie, a nie wyłącznie na certyfikacji. Podkreśla, że trening o niskiej intensywności i wysokiej częstotliwości jest mierzalny, powtarzalny i skuteczny w zamykaniu luk w wydajności z czasem.
