De kracht van simulatie in de NICU gaat verder dan het vergroten van de bekwaamheid van clinici. Simulatie kan helpen systeemkwetsbaarheden bloot te leggen, werkprocessen te evalueren, verbeteringen te testen en betrouwbaardere zorgprocessen op te bouwen.

In onze recente webinar deelden Dr. Lou Halamek en Dr. Victoria Brazil voorbeelden van hoe simulatie kwaliteitsverbetering kan ondersteunen en tegelijkertijd neonatale zorgsystemen kan versterken.

Hieronder staan vijf belangrijke inzichten uit het webinargesprek. 

1. Systemen hebben over het algemeen meer impact op de uitkomsten dan individuele bekwaamheid. 

Experts leggen uit dat zorgprofessionals vaak werken in systemen die hun werk onvoldoende ondersteunen. 

« Het bestaansrecht van een systeem is om de mensen te dienen die erin werken. »

Dr. Victoria Brazil,

directeur van de Bond Translational Simulation Collaborative; hoogleraar spoedeisende geneeskunde en directeur van het simulatiecentrum van Bond University

Ze gaf als eenvoudig voorbeeld de beschikbaarheid van handschoenen in de reanimatieruimte. Omdat de handschoenen achter in de kamer lagen, moest het klinisch personeel dat binnenkwam zich langs andere mensen een weg banen om ze te pakken.

Ervaren klinisch personeel had al verschillende manieren gevonden om gemakkelijker bij de handschoenen te komen, maar nieuwe medewerkers waren daar nog niet aan gewend. Uiteindelijk, door de handschoenen dichter bij de deur te plaatsen, kon de verstoring in de werkstroom worden verminderd en de efficiëntie worden verbeterd. 

2. Kwaliteitsverbetering begint met begrijpen hoe werk in werkelijkheid gebeurt. 

Verschillende voorbeelden benadrukten de kloof tussen geschreven procedures en de praktijk. “We hebben het over werk zoals het is bedacht versus werk zoals het daadwerkelijk wordt gedaan,” legde dr. Halamek uit.

Simulatie helpt teams te observeren hoe werk daadwerkelijk wordt uitgevoerd voordat veranderingen de patiënt bereiken. Of het nu gaat om het evalueren van werkprocessen, het introduceren van apparatuur of het voorbereiden op zeldzame gebeurtenissen, het kan barrières, risico’s en onbedoelde gevolgen aan het licht brengen die op papier misschien niet duidelijk zijn.

Dr. Brazil omschreef deze benadering als translationele simulatie: een kader voor het verbeteren van kwaliteit en veiligheid “niet alleen door de opleiding en training van individuen, maar juist door direct aan te sluiten bij de kwaliteits- en veiligheidsprioriteiten.” 

3. Simulatie kan helpen verborgen risico’s aan het licht te brengen voordat ze patiënten beïnvloeden. 

Dr. Halamek beschreef hoe zijn team zich voorbereidde op de zeer complexe geboorte van siamese tweelingen door acht uur lang te simuleren. De simulaties brachten uitdagingen aan het licht op het gebied van communicatie, positionering, luchtwegmanagement en materiaalorganisatie.

“We ontdekten een aantal echt interessante dingen waardoor we veranderden wat we hadden bedacht toen we het op papier zetten,” deelde hij.

Het team paste uiteindelijk het zorgplan aan vóór de bevalling, wat volgens Dr. Halamek resulteerde in een van de stilste reanimaties waarbij hij ooit aanwezig was, omdat alles zo soepel verliep. 

"De mogelijkheid om simulatie te gebruiken om problemen te anticiperen en te plannen, en vervolgens nieuwe problemen te ontdekken waar je eerder niet eens aan had gedacht…dat was echt belangrijk voor ons."

Lou Halamek,

Hoogleraar Kindergeneeskunde, Stanford University 
Directeur, Center for Advanced Pediatric and Perinatal Education (CAPE) 

Dr. Brazil gaf een vergelijkbaar voorbeeld uit de spoedeisende hulp, waar simulatie teams hielp workflowknelpunten te identificeren en de coördinatie te verbeteren, waardoor de deur-tot-ballon-tijden uiteindelijk werden gehalveerd.  

4. De simulatie-nabespreking moet gericht zijn op het verbeteren van het systeem—not op individuele prestaties. 

In plaats van individuele prestaties te beoordelen, moeten teams zich richten op werkprocessen, communicatie, apparatuur, veiligheidsrisico's en omgevingsfactoren.

Dr. Brazil benadrukte dat deelnemers voorbereid moeten komen om feedback te geven over het systeem zelf.  
“U moet niet denken dat we u feedback gaan geven over hoe goed u een patiënt de-escalatie toepast,” zegt ze. “U moet hierheen komen om ons te vertellen of het systeem voor u werkt of niet.”

Dr. Halamek deelde vier vragen die zijn team gebruikt tijdens nabesprekingen: 

5. Het doel van simulatie is niet realisme. Het is betekenisvolle onderdompeling. 

“De manier om erover na te denken is: wat probeer je precies te testen? Of wat wil je dat mensen leren?” legde Dr. Halamek uit. “Kijk eerst naar die dingen en beslis daarna welk niveau van simulator je daarvoor nodig hebt.”

Hij voegde eraan toe: “Het doel van elke simulatie is dat mensen doen wat ze in de echte situatie zouden doen.”

“We doen de laatste tijd onderzoek naar onderdompeling, wat aansluit bij waar Lou het over heeft: wat zorgt ervoor dat mensen doen wat ze normaal gesproken zouden doen,” voegde Dr. Brazil toe. “Streef naar het niveau van onderdompeling dat ertoe leidt dat mensen doen wat ze normaal gesproken zouden doen en vervolgens kunnen reflecteren op de vraag of het werkt.”

Dr. Brazil merkte op dat onderdompeling van meer afhangt dan alleen fysieke realisme. Het scenario, de ervaring van de deelnemers en hun betrokkenheid beïnvloeden allemaal hoe mensen reageren. Voor kwaliteitsverbetering is het doel om omstandigheden te creëren waarin clinici zich gedragen zoals ze dat in de praktijk zouden doen. 

Bekijk het volledige webinar

Wilt u het volledige gesprek horen van Dr. Victoria Brazil en Dr. Lou Halamek?

Bekijk het volledige webinar – Het verbeteren van uitkomsten op de NICU: een systeembenadering voor veiligere zorg om te ontdekken hoe simulatie u kan helpen workflows te verbeteren, risico's te identificeren, kwaliteitsverbeteringsinitiatieven te versterken en een betrouwbaarder zorgsysteem op te bouwen.