Moc symulacji na oddziale intensywnej terapii noworodka (NICU) wykracza poza budowanie kompetencji klinicystów. Symulacja może pomóc ujawnić słabe punkty systemu, ocenić procesy pracy, przetestować usprawnienia i budować bardziej niezawodne procesy opieki.

W naszym ostatnim webinarium dr Lou Halamek i dr Victoria Brazil przedstawili przykłady tego, jak symulacja może wspierać doskonalenie jakości, jednocześnie wzmacniając systemy opieki neonatologicznej.

Poniżej przedstawiamy pięć najważniejszych wniosków z rozmowy podczas webinarium. 

1. Systemy mają zazwyczaj większy wpływ na wyniki niż indywidualne umiejętności. 

Eksperci wyjaśniają, że pracownicy ochrony zdrowia często działają w systemach, które niewystarczająco wspierają ich pracę. 

« Istnienie systemu ma sens wtedy, gdy służy ludziom, którzy w nim pracują. »

Dr Victoria Brazil,

dyrektorka Bond Translational Simulation Collaborative; profesor medycyny ratunkowej i dyrektorka centrum symulacji Bond University

Jako prosty przykład podała dostępność rękawiczek w sali resuscytacyjnej. Ponieważ rękawiczki leżały z tyłu pomieszczenia, personel medyczny, który wchodził do środka, musiał przeciskać się przez inne osoby, aby po nie sięgnąć.

Doświadczony personel medyczny znalazł już różne sposoby, aby łatwiej dostać się do rękawiczek, ale nowi pracownicy jeszcze nie byli do tego przyzwyczajeni. Ostatecznie, przenosząc rękawiczki bliżej drzwi, udało się zmniejszyć zakłócenia w przepływie pracy i poprawić efektywność. 

2. Poprawa jakości zaczyna się od zrozumienia, jak praca naprawdę przebiega. 

Kilka przykładów uwydatniło rozbieżność między zapisanymi procedurami a praktyką w rzeczywistych warunkach. „Mówimy o pracy wyobrażonej kontra pracy wykonywanej” — wyjaśnił dr Halamek.

Symulacja pomaga zespołom obserwować, jak praca jest faktycznie wykonywana, zanim zmiany trafią do pacjentów. Niezależnie od tego, czy chodzi o ocenę przepływów pracy, wprowadzanie sprzętu czy przygotowanie się do rzadkich zdarzeń, może ona ujawnić bariery, ryzyka i niezamierzone konsekwencje, które nie są oczywiste na papierze.

Dr Brazil opisał to podejście jako symulację translacyjną: ramy służące poprawie jakości i bezpieczeństwa „nie tylko poprzez edukację i szkolenie poszczególnych osób, lecz raczej poprzez bezpośrednie dopasowanie do priorytetów jakości i bezpieczeństwa”. 

3. Symulacja może pomóc wykryć ukryte ryzyko, zanim wpłynie ono na pacjentów. 

Dr Halamek opisał, jak jego zespół przygotowywał się do niezwykle złożonego porodu bliźniąt syjamskich, przeprowadzając osiem godzin symulacji. Symulacje ujawniły wyzwania związane z komunikacją, pozycjonowaniem, postępowaniem z drogami oddechowymi oraz organizacją sprzętu.

„Odkryliśmy wiele naprawdę interesujących rzeczy, które sprawiły, że zmieniliśmy to, co wcześniej przemyśleliśmy, gdy zapisaliśmy to na papierze” — powiedział.

Zespół ostatecznie dostosował plan opieki przed porodem, co zaowocowało tym, co Dr Halamek opisał jako jedną z najcichszych resuscytacji, w jakich kiedykolwiek uczestniczył, ponieważ przebiegła tak sprawnie. 

„Możliwość wykorzystania symulacji do przewidywania problemów i planowania działań, a następnie odkrywania nowych problemów, o których wcześniej nawet nie pomyśleliśmy… to było dla nas naprawdę ważne.”

Lou Halamek,

Profesor pediatrii, Uniwersytet Stanforda 
Dyrektor, Center for Advanced Pediatric and Perinatal Education (CAPE) 

Dr Brazil podał podobny przykład z opieki nagłej, gdzie symulacja pomogła zespołom zidentyfikować wąskie gardła w przepływie pracy i poprawić koordynację, ostatecznie skracając czas od przyjęcia do wykonania angioplastyki o połowę.  

4. Omówienie symulacji powinno koncentrować się na doskonaleniu systemu — a nie na indywidualnych wynikach. 

Zamiast oceniać indywidualne wyniki, zespoły powinny skupiać się na przepływach pracy, komunikacji, sprzęcie, zagrożeniach dla bezpieczeństwa oraz czynnikach środowiskowych.

Dr Brazil podkreśliła, że uczestnicy powinni przyjść przygotowani, aby przekazać informacje zwrotne dotyczące samego systemu.  
„Nie powinniście myśleć, że będziemy wam dawać informację zwrotną na temat tego, jak dobrze deeskalujecie sytuację z pacjentem” — mówi. „Powinniście tu przyjść, aby powiedzieć nam, czy system działa dla was dobrze, czy nie”.

Dr Halamek przedstawił cztery pytania, których jego zespół używa podczas omówień: 

5. Celem symulacji nie jest realizm. Chodzi o sensowne zanurzenie. 

„Sposób myślenia o tym jest taki: co tak naprawdę chcesz przetestować? Albo czego chcesz, aby ludzie się nauczyli?” — wyjaśnił dr Halamek. „Najpierw przyjrzyj się tym rzeczom, a potem zdecyduj, jakiego poziomu symulatora potrzebujesz”.

Dodał: „Celem każdej symulacji jest to, aby ludzie robili to, co zrobiliby w rzeczywistej sytuacji.”

„Ostatnio prowadziliśmy pewne badania nad immersją, które odnoszą się do tego, o czym mówi Lou — co sprawia, że ludzie robią to, co normalnie by zrobili” — dodał dr Brazil. „Dąż do takiego poziomu immersji, który prowadzi do tego, że ludzie robią to, co zwykle by zrobili, a następnie mogą zastanowić się, czy to działa”.

Dr Brazil zauważył, że immersja zależy od czegoś więcej niż tylko fizycznego realizmu. Na to, jak ludzie reagują, wpływają scenariusz, doświadczenie uczestników oraz ich zaangażowanie. W działaniach na rzecz poprawy jakości celem jest stworzenie warunków, w których klinicyści zachowują się tak, jak w praktyce. 

Obejrzyj cały webinar

Chcesz usłyszeć całą dyskusję dr Victorii Brazil i dr. Lou Halameka?

Obejrzyj cały webinar – Poprawa wyników w NICU: podejście systemowe do bezpieczniejszej opieki, aby dowiedzieć się, jak symulacja może pomóc usprawnić procesy pracy, identyfikować zagrożenia, wzmacniać inicjatywy doskonalenia jakości oraz budować bardziej niezawodny system opieki.